من همون جزیره بودم

خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها

قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم

پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص

روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی

توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم

جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت

دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم

آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار

نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن

حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم

بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد

از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت

سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم

چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست

نه درختی

لحظه ها ی بی تو بودن

میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم

داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقت مردن

باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه

غرق دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت

باز یه گوشه ای میمونم

داشتم آمدنش را باور

من نمی دانستم

معنی هرگز را

تو چرا باز نگشتی دیگر؟

                              آه ای واژه شوم

                             خو نکرده ست دلم با تو هنوز

                             من پس از این همه سال

                             چشم دارم در راه

                             که بیایند عزیزانم آه!

آهوی عشق:

بر ساحل شکافته پهلو گرفته بود                                ماهی که از ادامه شب رو گرفته بود

آرامشی عجیب در اندام سرو بود                              گویا تنش به زخم تبر خو گرفته بود

دستی به دستگیره دروازه بهشت                             دستی دگر بر آتش پهلو  گرفته بود

برخاست تا رسد به بهاری که رفته بود                       آهوی عشق بوی پرستو گرفته بود

آن شب چگونه مرگ به بانو جواز داد؟                        او که همیشه اذن ز بانو گرفته بود

پشت زمین شکست ـخدا گریه اش گرفت                  وقتی علی دو دست به زانو گرفته بود

"امید مهدی نژاد"